Lost in КАВАДАРЦИ

Пригушено светло во прилично комотна дневна за студент…. Smooth Jazz одекнува од стар звучник кој се наоѓа под аквариумот кој некогаш добро населен а сега само најсилните две јапонки се преживеани…. Минијатурен мачор кој после 55 минути обидување се откажа од отстранување на  штипката од својот опаш леже испружен на каучот и ужива во нежната музика…. на другиот крај од собата постои шанк кој некогаш полн со пијалоци за тешење сега го придржува мојот лакт додека го пишам овој пост и чекам да се излади доволно румот за да може да се сложи со мене….

А за неполни 8 часа полагам….

Проклета нека е оваа човештина, да не речам студентштина….. А и нека не е …. Да не беше мрзата за учење немаше да ми текне дека фале некој по нов пост да напишам на овој по стар блог…. Еден совет успат за сите поети, писатели и луѓе кои тешко добиваат инспирација за пишење:

Запишете се на факултет, не фаќајте книга додека не дојде последната вечер пред првиот испит….. Пробајте да учите….

Ми падна сега на ум што ако би пробал да станам некојси писател, дали за да бидам успешен треба да останам вечен студент?

Пепеларата се претвори во водопад од кој паѓаат пикавци, мислам дека е тоа алармот дека румот е доволно изладен…. Таман успат ќе ја истресам, или да не а тресам…. по филмски е кога е полна, со самиот поглед што ќе и го упатам добивам инспирација….  Штета што кога ќе а погледнам ми заличува на р’ѓосани дробови…. Инспирацијата станува депресивна….

0.02 литра ладен рум низ грлото, празна пепелара отворен ворд и господинот Синатра почна да пее…. Па да, ноќта е млада, може кога ќе остаре и ќе фатам книга…. и онака секогаш ме активирале( да не речам привлекувале) постари, ноќи секако….

А кога е веќе млада, зошто и да не а искористам, и онака ме бива во искористување, барем така ми рече бившата, кој беше млада….

Еве сеа се враќам и шо да видам, ем нема никој, ем ништо не е исто….

Ми недостига стартиот блогерај….

Продужеток од ….

Сонцето беше високо на небото, ама ѓабе , неможев да го видам, шумата беше толку густа што се чуствував како да сум во некој влажен пекол, или па беше ноќ, никогаш не верувај на саатот на навивање….

Како и да е се движев пополека гледајќи во земјата и пазејќи да не назгазам некоја сува гранка ….
            Ауу – изговорив во шепот веднаш по ударот со главата во една трнеста гранка….
Чепкајќи се за телото приметив дека малку крвавам ….
            Јебига, малер – пак тифко изговорив
Продолжив пополека да се движам повторно само што овој пат погледнував малку по високо од земјата…. Како се движев чуствував дека воздухот е посвеж и иако мислев дека очите ми се привикнуваат на мракот ама некаква минимална светлост имаше во просторот околу мене, внимателно продолжив се додека осетив некаков ветар од мојата лева страна….
Погледнав на лево, шумата не беше толку густа, а и месечевата светлина се пробиваше лесно низ густите високи дрва и паѓаше врз сувите лисја…. Нешто светкаше, светлината по малку се одбиваше од нешто….
Тргнав кон светлината …. по 20 секунди забележав парче алуминјумска хартија, се наведнав, го земав, West Light пишеше со изгравирани букви на него ….
Ако моите пресметки беа точни, јас бев таму затворен 1 ден, а тој пуше една кутија дневно, бидејќи најверојатно сега е нервозен ако пуши повеќе значи ова му е прва кутија денес, бидејќи вчера му остана пола кутија празна…. Мора да е блиску …. Дали да ризикувам да викам  или да пробам да да му ги следам трагите некако и да го најдам….

Продужетокот од  ….           

            -Зошто?
            -Морам!
            -Не мораш, остани овде, со нас ….
            -Разбери, морам, морам да а дознаам вистината ….
            -Не мораш, не твоја одговорност ….
            -Секако дека не е моја, твоја е, ама чим ти не превземаш нешто останувам само јас, памтиш стариот што ти рекол, тој е последниот и единствениот сега за сега, мора да ја дознае вистината за да разбере колку е важно да продолжиме, не го поштедувај, и не се плаши, тој е дел од фамилијата, може да се справи со се….
            -Он не знаеше што зборува, луѓето зборуваат глупости додека лежат на смртната постела….
            -Аха, и сите прикаски што ми ги кажуваше како мал ги прочитал од браќата грим, така?
            -Воа нема смисла, ти наредувам да останиш дома, неможиш да одиш, оно незнаеш ни каде одиш, имаш ли барем претстава каде да почниш да бараш….
            -Прво за тебе нема смисла, второ не сум дете па да ми наредуваш и трето знам каде одам, знам што барам и знам каде да почнам да барам, така да ако сакаш прифати, ако не, твој проблем, а сега оди играј шах на компјутерот и остај ме да се спакувам на раат….
            -Правиш голема грешка, се надевам дека ќе бидиш добро и нема да ти се случи нешто….
Високиот човек испадна од собата со силни чекори, зувкот на неговите тешки стапала на сувиот паркет и неговата сенка полека исчезнуваа од ходникот….

Не дека неќум, а не дека и сакам…… ама …. Тешко е, тешко е да пешачиш по каллив пат на врнежливо време, тешко е да го извадиш АјПодот и да смениш песна а да не ти го направе утоп…….. Тешко е, тежок е товарот што го носиш врз себе, тешки се чуствата, тешка е помислата за шо и како ќе биде, тешко е кога ќе помислиш и кога ќе биде, не па ни да помислиш дали ќе биде……

Сет овој товар што го носам на овој бебешки грб тежи , тежи толку ногу што паѓам, паѓам секој втор чекор, секој втор чекор се давам во некој вир, вир полн со тиња, тиња полна со микроби, микроби полни со живот….

Но ставам, секој пат успевам да станам, преживувам, и продолжувам, продолжувам право по патот, одам, после секој пад го забрзувам чекорот да надокнадам за изгубеното време кое го потрошував на вадење тиња од џеповите секој пат кога ќе пропаднев во некоја шахта или вир….

Дождот, ветерот, ми го правеа патот мизерен, ветерот дуваше ладно во спротивен правец гребејќи ми го лицето и вадејќи ја сета боја од него, бев бел како лицето на мојата  љубена, која, која цел живот го помина затворена во соба, чекјаќи, чекајќи да го види сонцето, и да добие боја на образите….

Го погледнав саатот, времето тече побрзо од шо мислев, уште малку и ќе претече(е тука е проблемот) ….Ама ќе стигнам , ќе успеам, ќе го преживеам овој момент, се ќе биде како порано, како претходната ден, како претходната година….

Го погледнав саатот уште еднаш, надежта исчезнуваше, морав да преземам нешто, нешто што нема да ме оштети повеќе од колку што сум….

Го скратив патот, почнав да трчам преку полиња со пченка, полиња со трава, полиња со кал, се додека не ја здогледав целта, по цел тој пат стигнав, стигнав, но касно, вратите беа затворени, не ме пуштија во демонскиот свет, ме оставија надвор, да се разбудам, да запеам, не чекав, почнав да пеам “енд ајм сингинг ин Д рејн, ајм сингинг ин Д рејн….“ …. Иако само шо а заебав цела работа, ги разочарав сите, сите што ми значеа беа внатре, иако е пеколно жешко, болно и невозможно да се преживее, тие останаа внатре, а јас надвор, сакав да бидам внатре, сакав да имам некој до мене….

Ги имав милијардите капки дожд, ама тие неможеа да зборуваат, неможеа да водат љубов, неможеа да ми прават музика за песната која ја пеев (пробуваа со удирање во буките некој ритам да фанат, ама ѓабе му беше….) …. Тоа беше мојот пресуден ден, се посрамотив себеси, си ја посрамотив расата, легнав во калта, замижав и пробав да се разбудам ….

Се разбудив …. После пола саат, и сеуште лежев во калта гледајќи во малку разбистреното небо, без милијардите капки кои ми станаа љубовници и другари ….. Станав и си отидов дома …. Тоа е последен пат кога во дождлив ден тргнав пешки нашколо со ташна полна со сите книги што ги имав дома незнајеќи што распоред имам истата ден ….

Мразам кога се успивам а нема кој да ме однесе на школо со некое превозно средство…..

У петок си купуам лап топ, ХП Паваљон, и мал аларм саат….

        Деталите прават приказна, приказната ја дава идеата, идеата го гради човештвото, човештвото го прави светот, а светот… светот едноставно постое и ти дава надеж дека некогаш ќе се смене….

        Кога би биле повеќе од зрно песок на плажата, би биле нешто поголемо (на пр. камен), а да си камен не е многу интересно, најверојатно оти тешко е да се промениш, тешко е да се помрдниш, тешко му е ДУРИ и на други да те помрднат, или па измазнат, на пр. брановите, му  треба иљадници години за да те измазнат….. а каа ќе те измазнат, некои татковци ќе те искористат за да ги учат своите деца… да ги учат да си прават жабчиња у водата….

        Не би сакал да бидам камен, кој по некое време би се излижал и луѓето би го приметиле, па би го користеле за нешто, неќум да правам реформации во светот, сакам да бидам само зрно песок со кое децата ќе си играат, ќе си прават замоци(како и базен, како шо ја правев оти комплицирано ми беше да градам нешто нагоре, полесно беше само да копаш надоле….), сакам да бидам дел одд комуната зрна песок кои заедно ќе претставуваме една кула од тој детски замок….. Сакам да си пишам кавдаречки и да не се замарам за дали изгледа убаво или паметно тоа шо го пишам, сакам да си бидам среќен и да го правам детето (шо ме навлажнуе цело време за да не се лизгам и да бидам дел од кулата на замокот) среќно…..

        Сакам да бидам потребен, потребен за мали нешта кои го прават светот различен и по среќно место за живеење….

        Сакам да бидам и различен, сакам да бидам тоа зрно песок шо светка, залилуе на дијаманд ама сепак е само обчиен непотребен дел од камен…..

        Неќум да ме газат нози на некој двојка која се шета по плажата за време на зајдисонце(неќум да ме газат оти од ногата погледот и се блокира и неможиш да видиш убаво шо има под крпата заврзана околу женската половина) ….

Сакам да постоам….

Сакам дома….

Иако ми дадоа четири лижалки сепак од ваа вечер иам ногу лошо мислење за Фетиш човеците…. особено облечени каа Кепт`н Америка, Индијана Џоунсм Хогар Бетмен и слично….

 Диме, до ју ноу дет мај систер тинк дет ју ар рили кјут….

Ноу Џејк, тенкс фор летинг ме ноу….

Ноу проблем Диме,ени тајм, бај Д веј, ај вонтед то еск ју …. невер мајнд

Уат Џејк, Уат ју вонтед то еск ме….

Натинг импортант, форгедет….

Тел ме џејк донт бе шај….

Океј ден, ај вонтед ту еск ју иф ју хев 10$  ту ленд ми, ај вил пеј ју бек ес сун мам гивс ми мани…..

………………………………….

Детето оде у одело нашколо со наочарчиња, косичката залижана на-лево, исправено, насмеано, бубалица, а и нема сестра…..

………………………………….

Деца…

ААААААААААААААААААА, шкљум, хууух…..

Не сме сепак ногу различни нели?

Неможам повеќе да кријам, морам да споделам со некој, ептен тежина, ептен голем срам, понижување за мене, за да го чувам во мене…. Незнам како да опишам, ама ептен чуствувам притисок некаде 1,8 педи над папчето….

Беше тоа пред еден месец, кога помина еден месец од каа слетав у Американо…. Така си одам у школто, чесно си е се, на сите му сум интересен, си цепам Енглески со Кавадаречки акцент, едноставно си уживам, се додека за време на ручекот имаше некој муабет, за така п`нички женки, и ја онака ладно, и двосмислено* малку и погласно од нормално ама си кажав дека Дебелките Женки се нај слатки (мислев у фацата, оти немат брчки(кожата му е затегната*)), ама како и да е брзо се прочу низ цела Америка за мојта изјава, и така 87.33% од Американската Хамбугер Популација изврши инвазија врз мене….

уууух, црни дни, не сакате да знајте како било, си шетате по улицата и наеднаш некоа Хамбургерк Женка ќе ти рипне дали од напред дали од назад, зависи од кај и е позгодно, ама брррр, тешко е да се опише…. Со еден збор ќе те смачка, крмушка ќе те напрае шо и вика дедо на баба секоја нивна годишнина…..

Како и да е, имав тешки 2 недели, каде и да одам ќе ми рипне некоа и ќе почне да ме гале, да ми нуде остатоци од 17 хамбургер шо неможела да го дојаде, па да ме прашуе дали сакам да а однесам на вечера, имало добра Мексиканска храна кај Текила(така го викат едно ресторанче), давале дупла порција за иста цена…. и слично….. Како и да е, втората недела уш по тешки ми стануваше, како одам и туку така некоа рака ќе ме фчопа на спротивната страна од задникот, и ќе ми рече, во вецето можам да а користам и другата рака(кој у моментот неможеше да а користе оти беше зафаната држејќи хамбургер и дајет кокакола) …. Ако сум од кавадарци, ама стварно прво незгодно ти стануе, а второ одвратно каа ќе погледниш Каца со комиње 16 години старо…..

Како ида е, на крајот за да се спасам мораше јавно да дадам негативен коемнтар на претходниот, со шо изгубив поени и кај добриот процент од Американо библс, дека сум РУУД они шо викат, или ни шо ќе речиме невоспитан, ама како ида е ,важно се спасив, оти уш малку и сигурно ќе имаше некој РЕЈП, од страна на мрсничко буре….

Пуст мекдоналдс, ќе ми унииште сите сонови шо ги имав за тука…..

ФИЛМОВИТЕ ЛАЖАТ!!!!